In het begin vond ik het leven hier toch moeilijker dan ik had verwacht. Ik had heel veel heimwee en had ook nog niet zo veel contact met andere mensen. Astrid en ook ik vonden dat ik heel snel een hobby of zoiets moest vinden waar ik met andere mensen Nederlands moest praten, omdat ik dat nog niet zo goed kon. Niet dat ik geen hobby’s had, maar lezen en haken zijn niet echt hobby’s waar je heel veel met andere mensen in contact komt. Toen ik hoorde dat de kinderboerderijen Bospark en Zegersloot vrijwilligers nodig hadden, had ik meteen zin om te gaan helpen. Ik hou echt heel veel van dieren. Astrid belde voor mij met de beheerder Marja (omdat ik dat zelf niet durfde, ik was bang niet goed genoeg Nederlands te spreken) en begeleidde me ook bij het eerste gesprek. Ik voelde mij meteen op mijn gemak. Het werken met de dieren is geweldig en ik heb ook heel veel over de omgang met dieren geleerd en leer nog steeds bij. Heel veel plezier heb ik vooral als ik de koeien en kalfjes mag voeren – zij zijn mijn favoriete dieren op de boerderij. En ik heb al heel veel koeienfoto’s gemaakt.

 

Ik werk nu iedere woensdag op de kinderboerderij Bospark samen met Costa en ik vind het hartstikke gezellig. En in het weekend ben ik af en toe samen met Astrid op Zegersloot ( ook zij is later vrijwilliger geworden). Mijn taalvaardigheid is nu ook veel beter. Ik heb niet meer zo veel problemen mensen in het Nederlands aan te spreken en wat heel leuk is: de dieren maakt het helemaal niets uit als ik af en toe een woord fout uitspreek of niet ken, die zijn al blij als ik eten voor ze heb.

 

Heel gezellig vind ik het ook als alle vrijwilligers bij elkaar zijn, bijvoorbeeld bij een barbecue of bij het schaapscheerdersfeest.

 

Maar je beleeft ook minder leuke situaties. Zo ben ik nog steeds kwaad en treurig over het feit dat van de een op de andere dag ons poesje Pippie van Bospark is verdwenen! Dat is echt niet leuk.

 

Maar meestal heb ik veel plezier op de kinderboerderijen en ben ik blij als ik er kan zijn.